Ferrari GT4
1973 წლის საჰაათო შოუზე Porsche-ს კონკურენტების ნახვისას ფერარი GT4-მა (სანამ სახელი შეიცვალა, „დინო“ ერქვა) მარანელოს ახალი პერიოდი გახსნა — უკანასკნელზე დამონტაჟებული V8 და ორი „უჩაოსკნელი“ უკანა სავარძელი ჯერ კიდევ 4-მეტრიან კაროჩკაში. სწორედ ეს გახდა კალაპი შემდგომი ყველა ფერარისთვის.
ისტორია
GT4 პირდაპირი მემკვიდრე იყო Dino 246-ისა და ფერარის პირველი მცდელობა გადასინჯული, მაგრამ სრულიად რეალური მედიუმ-მოტორული სპორტკარი გამოეცა. მოტორს 3-ლიტრიანი 308 GT4 აძლევდა ძალას, იტალიური ბაზრისთვის კი 1975იდან ორლიტრიანი 208 GT4 დაამატეს — გადასახადებისთვის ნაკლები გადასახადი ჰქონდა. 1976 წლის მაისამდე ყველაფერი “Dino” ბაჯიათი დადიოდა; შემდეგ კი ყველა მოდელი Ferrari-ლოგოტიპით გადააწყვეს. წარმოება 1980 წელს დაასრულეს — 2 826 ცალი 308 და 840 ცალი 208, სულ 3 666 მანქანაში. 2656 კუბიკის 308, რა თქმა უნდა, ლიდერი გამოდგა.
დიზაინი და ზომები
პინინფარინას საფეხურზე ამჯერად ბერტონე იჯდა, რომელმაც მკვეთრი წინგასწორებული ხაზები დაახატა. 4.3 მ სიგრძე, 1.71 მ სიგანე, მხოლოდ 1.18 მ სიმაღლე და 2.55 მ ბაზას კომპაქტურ კუპეზე პატარა სივრცეა, თუმცა ოთხზე გასაჯდომი ადგილი იყო. ხმარულის წონა 1 330 კგ, რაც საშუალებას აძლევდა ადამიანს შინის გარეშე მიშველებოდა უკანა დიფერენციალს.
მოტორი და განლაგება
ორივე ვერსიაზე V8 უკანასკნელ დახმარებაზე ისე განთავსდა, რომ წინააღმდეგობის წრე ცოტა ადრე გაგიღოდა — სწორედ ეს ხდება ფერარის შემდგომ წლების მანქანებშიც. 308 2 926 სმ³ DOHC-ს ცელქობდა, ოთხი ტუინ-ჩოუკი Weber-ით 255 PS გაიცემოდა; 208 კი 1 991 სმ³-მდე მოკლედ აახლოა და 180 PS-მდე შემცირდა, უბრალოდ იტალიური გადასახადების გვერდის ავლით. პირველი სერიაა, რომელმაც შეიმუშავა და შემდეგ ერთგულად გამოიყენა შემდგომი V8 ფერარის გადასვლა შაბლონად.
მემკვიდრეობა
მედიუმ-მოოტორმა V8-მა დაამტკიცა, რომ შეიძლება იყოს მყარი, დრეივებელი და მაინც დაიტიოს პატარა უკანა სავარძლები. GT4 შუა რგოლი გამოდგა შოტლანდიურსავით გადახრილ დინოებსა და 308/328 სერიის დილით-ბანკეტზე წაღებულ უსაფრთხოებისკენ. მისი ბაზა სწორედ Mondial 8-ის ჩასაბარებლად გადაიქცა, და განლაგების ტენდენცია დღესაც ფერარის V8-ებში ჩნდება.
English version
Introduced at the Paris Motor Show in 1973, the Ferrari GT4 (sold initially as Dino) opened a new chapter for Maranello by packaging a mid-mounted V8 and two occasional rear seats in a compact 2+2 format. It laid the template that every subsequent mainstream Ferrari would follow.
History
The GT4 arrived as a direct successor to the Dino 246 and marked Ferrari’s first serious attempt at a practical mid-engined sports car. Engine options began with a 3-litre (308 GT4) and, from 1975, a tax-friendly 2-litre (208 GT4) for the Italian market. All cars initially wore Dino badges until May 1976, when they were rebadged as Ferraris in a move to consolidate the brand. Production ended in 1980 after 2,826 308s and 840 208s were built, making the 2656-cc 308 the volume model of the series.
Design & Dimensions
Bertone, rather than the traditional Pininfarina, penned the sharp-folded body of the GT4. At just 4.3 m long, 1.71 m wide and 1.18 m tall on a 2.55 m wheelbase, it packed four seats into a footprint smaller than many contemporary coupés. Dry weight was 1 330 kg, light enough to exploit the mid-engined chassis without severe understeer.
Engine & Layout
Both versions mounted the V8 longitudinally ahead of the rear axle, a configuration Ferrari would refine through the decades. The 308 received a 2 926 cc DOHC unit with four twin-choke Weber carburettors producing 255 PS; the 208 sacrificed capacity to 1 991 cc and around 180 PS to sidestep high Italian tax brackets. This was the first road-going Ferrari whose rear-mid V8 layout would become its defining production template.
Legacy
By proving that a mid-mounted V8 could be reliable, tractable and still accommodate small rear seats, the GT4 bridged the gap between the curvy Dinos and the everyday-usable 308/328 series. Its chassis architecture directly informed the Mondial 8 that replaced it, and echoes of its layout persist in Ferrari’s V8 sports cars to this day.
