Ferrari 275
1964–68 წლებში Ferrari-მ 250 GTO-ს ადგილი სულ ახალი 275 ოჯახით დაიკავა. ეს იყო 250 თაობისაგან ნაბიჯი თანამედროვეობისკენ: 275-მა Daytona-ს გაწმინდა გზა და პირველად დადო ამ გერმანულდებულ სკუდერიასა თუ შუტიცოს დროში თავისი ახალი ცხოველი.
როგორ მოხდა და რა კონტექსტი იყო
1960-იანების შუა წლებში Ferrari ყველაზე ბევრ თასს რასინგში იგებდა, მაგრამ მალე საჭირო გახდა ახალი GT, რომელიც განაგრძობდა თასების პარადს ქუჩაშიც. 275-მა შეიტანა ყველა ახალი: მთლიანად ახალი შასი, კოლუმბოს 3.3-ლიტრიანი V12 წინა ღერძს უკან ჩაფლობილი და — რაც მაშინ მეტისმეტი იყო — უკან დამონტაჟებული ტრანსაქსლი.
რა ახალი შეიქმნა ძრავათ და შაშის ქვეშ
275 იყო Ferrari-სთვის გზის ავტომობილებში პირველი შემთხვევა, როცა დამოუკიდებელი უკანა სავალი იხმარა — 250-ზე ჩარჩო ღერძზე გადადის. უკანა ტრანსაქსლი წონასწორობას აახლოებდა 50/50-თან, ხოლო ადრეულ 275-ებს 260–320 ცხენის სიმძლავრე ჰქონდათ. 1966 წელს 275 GTB/4-მა ოთხი ნაწილიანი დოიჩკამი დაიკიდა, რამაც მაგიური 300 ცხენისძალა გამოჰკრა და ჟამის რეფერენსი გახადა.
კაროსერიები და რამდენი შექმნეს
მწარმოებელი 275 GTB (უკანალშესახული კუპე) და 275 GTS (ოპენ-სპაიდერი) ორივეს გვთავაზობდა. სილუეტი პინინფარინამ დახატა, აწყობა კი სკალიეტის–მა შეასრულა — სიგრძის წინ კაპოტი, უკან დეკა. წარმოება მხოლოდ ოთხი წლის განმავლობაში გაგრძელდა, ჯამური რიცხვი 1000-ს შიგნით — ყოველ თავის სერია თანამედროვე ვერ იშოვი, 1968-ში ადგილი 365 GTB/4 „Daytona“-მ გადაიბრძოლა.
English version
Produced from 1964 to 1968, the Ferrari 275 family replaced the famed 250 GTO as the marque’s frontline grand touring weapon, paving the way for the later Daytona and introducing mechanical firsts for road-going Ferraris.
Development & Context
The 275 series arrived midway through the 1960s, when Ferrari’s racing success needed translating into a faster, more modern GT car. Using an all-new chassis that packed a 3.3-L Colombo V12 behind the front axle, the 275 built on the 250 lineage yet embraced emerging technology like the rear-mounted transaxle—an industry rarity at the time.
Engineering Breakthroughs
Mechanically, the 275 was revolutionary for Ferrari’s road cars. A fully independent rear suspension replaced the live axle of the 250, sharpening handling while retaining ride comfort. The integrated transaxle balanced weight distribution to near 50/50. Early cars made 260–320 hp with single-overhead-cam heads; the 1966 GTB/4 introduced a four-cam top end lifting power to an even 300 hp and becoming the era’s performance benchmark.
Body Styles & Production
Offered as both closed coupé (275 GTB) and open spider (275 GTS), the design bore the signature long-hood/short-deck proportions shaped by Pininfarina and built by Scaglietti. Production ran only four model years, with total numbers well below 1,000 units, making any variant collectible today. After 1968, the series handed the torch to the more muscular 365 GTB/4 ‘Daytona’.
