Ferrari Daytona
წარმოება: 1968–
1968 წლის პარიზის სალონზე გამოჩენილი Ferrari Daytona 275 GTB-ის სულიერი მემკვიდრე გახდა. წლების შემდეგ კი მისი სახელი კვლავ დაბრუნდა — ახალი სპორტული კუპეებიც „დეიტონას“ ეწოდება. ეს მანქანა Ferrari-ის წინაძრავი V12-ბური გრანდ-ტურიზმოს სახელდები გახდა.
რაოდენობა და სახელი
1967-ში 24-საათიანი Daytona-ზე Ferrari-მ 1-2-3 ფორმატი მოიგო — ჟურნალისტებმა ახალი 365 GTB/4 სწორედ იმ გამარჯვების პატივსაცემად „დეიტონას“ შეარქვეს, თუმცა ქარხანას ოფიციალურად ეს სახელი არასდროს გამოუყენებია. ფორმა კიდევ უფრო მკვეთრი, ძრავა — 1.6 ლიტრით დიდი, ხოლო აბსოლუტური სისწრაფე კი გაზომილივით გაზრდილი იყო, ვიდრე 275 GTB-ისას.
დიზაინი და ვერსიები
Scaglietti-მ მიიფიქრა გრძელი კაპოტი, მოკლე საყურე და 1 245 მმ-იანი სიმაღლე, რომლითაც Daytona უზარმაზარ დიზაინის ბონას იძენს. ორჯდეთა GT გრანდ-ტურერი წარდგა როგორც 365 GTB/4 კუპე, ასევე 365 GTS/4 სპაიდერი. ორივე 2 425 მმ ბაზაზე იატავებდა და მსუბუქ ალუმინის პანელებს იმოსებდა ფოლადის სარჩულზე.
ტექნიკური მხარე
დუნდულა-შპილკებიან კაპოტქვეშ Colombo-ს პატიოსანი 60-გრადუსიანი V12 იჯდა მოშვებული 4 390 კუბიკამდე. ექვს-ნატა Weber-ის ტყვიისტანიანი ორნულიები სულს უბერავდნენ და 352 ცხ.ა-ს გამოსცემდნენ. 1 625 კგ-იანი Daytona ბოლოს ბოლოს 280 კმ/სთ-ს აღწევდა — იმ დროის ყველაზე სწრაფი Ferrari საგზაო ნაკრები.
English version
Born at the 1968 Paris Auto Salon, Ferrari’s Daytona replaced the 275 GTB and still carries its name on revived models decades later. As both successor and template, it anchored Ferrari’s front-engined V12 grand-touring line.
Origins and Naming
Motor journalists dubbed the new 365 GTB/4 “Daytona” to celebrate Ferrari’s 1-2-3 finish at the 1967 24 Hours of Daytona, though the factory never officially used the title. It arrived to replace the 275 GTB/4 with crisper, sharper bodywork and a significant bump in displacement and power.
Design and Variants
Scaglietti penned a long-hood, short-deck silhouette only 1 245 mm tall. The two-seat grand tourer was offered as the 365 GTB/4 berlinetta and the 365 GTS/4 spyder, both riding on a 2 425 mm wheelbase and clothed in lightweight alloy panels over a steel chassis.
Engineering
At its heart sat an enlarged version of Gioacchino Colombo’s 60-degree V12, bored to 4 390 cc. Fed by six twin-barrel Weber carburetors, it produced around 352 PS—enough to push the 1 625 kg Daytona past 280 km/h, making it the fastest road car Ferrari had yet offered.
