Ferrari Testarossa
1984-ში წარმოდგენილი Testarossa წარმოადგენდა 512 BBi-ს სახარჯებო ადგილს, თუმცა შესანიშნავად დაიხურა, თანაც „Სამომავლო გეგმებიდან“ წამოვიდა წითელთაველი სახელით. წლების მონაცემებით — 1991-მდე პირველი, მერე კი 512 TR და F512 M — სულ 10 ათასამდე ცალი გამოჩნდა, რაც მაშინ V12-Ferrari-თა რეკორდული რაოდენობა იყო.
გამოჩენა და ჩართვა
მძლავრი შემდეგი ეტაპი 1984 მიწისქვეშ აღნუსხული: Testarossa შეცვალა 512 BBi, რომ „წითელი თავის“ სახელი ახალი რგოლით დაბრუნბილიყო, თანაც ყველა უფრო მკაცრადდება მიმართა. Pininfarina-ს ხელში 1,976 მმ სიგანეშ პროპორცია გაიჩალიქა — ქვედანაყო და მაღალ სიჩქარეზე შესანიშნავი სტაბილურობა დაიტანა, თუმცა ვიწრო კომპაქტებას კვლავ მარტოდიან მაჯედანთხელ კანონზედ მყესო ემახსოვრება.
დიზაინი
ვერტიკალური რბოლები დაქუცმაცებული ჩანჩილებისთვის ქვაფენილისა გახლავს ყველაზე მკაფიო ასპექტი. ისინი წყალსაცავ რადიატორებს კვებავდნენ, რომლებიც უკანა ამპერში ჩაიჩურხჩუდა. ბრტყელი ძირი და ამოტრიალდეს გასადიდი ფარები ქარის წინააღმდეგობას უშველა, ხოლო გრძელი თხრობა უკან განთავსებულ flat-12-ს გამჭვირვალე თაობით სვეტბისთვის აფარებდა.
მოდელების ხაზი და წარმოება
პირველი სერია (1984–1991) შემდეგ 512 TR-ით (1992–1994) გაიჩალიქა, ბოლოს კი F512 M (1994–1996) დაასრულა სიტყვა. სამივე მოდელი ერთსა და იმავე შტამზეა აწყობილი, ხოლო სულ ახლოს 10 000 მანქანა შეიქმნა — მაშინ მიუღწეველი რიცხვი ნებისმიერი V12 Ferrari-სთვის — სანამ 512 TR შემდგომს გადაება მარშრუტი.
English version
Produced from 1984 to 1991, the Ferrari Testarossa was the next step after the 512 BBi Berlinetta Boxer and a design landmark that set the tone for eight-cylinder successors. Nearly 10,000 cars—including later 512 TR and F512 M versions—made it one of Ferrari's largest production runs of the era.
Background and Launch
Introduced in 1984, the Testarossa replaced the 512 BBi to revive the classic "red head" nameplate while meeting stricter global regulations. Pininfarina created a dramatic wide-track silhouette (1,976 mm overall width) that lowered drag and improved stability, instantly setting it apart from slimmer mid-engined contemporaries.
Design
Side-straked air intakes became the car's signature, feeding larger water-cooled radiators hidden within the rear haunches. A flat undertray and pop-up headlights smoothed airflow at high speed, while the long rear deck left visual room for the mid-mounted flat-12 under a glass cover.
Generations and Production
The original Testarossa (1984–1991) gave way to the updated 512 TR (1992–1994) and final F512 M (1994–1996). Combined, these three closely related variants pushed total output to almost 10,000 units—then an unprecedented figure for a 12-cylinder Ferrari—before the lineage concluded with the later 512 TR.
