Ferrari F1/87
1987 წლის ფორმულა-1-ისთვის შექმნილი Ferrari F1/87 მიზნად ისახავდა ტურბო-ეპოქაში Honda-სა და BMW-სთვის კბილის დამტვრევას და Maranello-ს ისევ წინა რიგებში დაბრუნებას.
დიზაინი და მექანიკა
კარბონის ფიბრის მონოკოკის გარშემო ნაშენი, F1/87-ით Ferrari-მ პირველი თაობის კომპოზიტური შასის გამოცდილება უკეთ გაატეხა. ხაზობრივად დამონტაჟებული 90° V6 ტურბო 485 კვტ-ს გასცემდა და ექვსსაფეხურიანი მექანიკური ტრანსმისია ძრავს უკან ჰქონდა გადაწყობილი — ნაკლები სივრცე, უკანა მასის მეტი პროცენტი.
1987 წლის სეზონი
ავტოფარეთებში Michele Alboreto და Gerhard Berger იჯდნენ. ყველაზე ხმამაღა წარმატება ოქტომბერში Suzuka-ზე Berger-ის გამარჯვება იყო. მომდევნო სამ ეტაპზე კიდევ ორი პოდიუმი დაიდო, მაგრამ სიხშირით გატეხილი ტექნიკა გუნდს მშენებლობაში მეოთხე ადგილზე დააწვინა.
რას დაემსახურა
ერთი სეზონის მერე F1/87-ის მოვალეობას 640-მა გადაიბარა, ჯონ ბარნარდის ნახელავი შვიდსაფეხურიანი-ავტომატით. მანამდე ეს მანქანა მეხილე მოედანი გახდა: იქიდან Ferrari-მ განზე გადადგობილი კაროპლასტის გეგმა აიღო, ტურბოს წვის უფრო ეფექტური წესი შეიმუშავა და წინ უეცარი „ნატ-ასპირირებული ერა“ დახვდა.
English version
Developed for the 1987 Formula One championship, the Ferrari F1/87 arrived as the Scuderia’s direct counter to the rising turbo-era power of Honda and BMW, tasked with restoring Maranello’s place at the front of the grid.
Design & Engineering
Built around a carbon-fibre monocoque, the F1/87 refined Ferrari’s first-generation composite chassis work. The longitudinally-mounted 90° V6 turbo delivered 485 kW, routed through a six-speed manual gearbox located behind the engine to improve packaging and rear-weight bias.
1987 Season
Michele Alboreto and Gerhard Berger were the official drivers, Berger scoring the car’s first victory at the Japanese Grand Prix at Suzuka in October. Despite two further podiums, mechanical unreliability limited the team to fourth in the Constructors’ standings.
Post-1987 & Legacy
After a single competitive year, the F1/87 was replaced by the revolutionary John Barnard-designed Ferrari 640 with its semi-automatic transmission. The F1/87 nonetheless served as a valuable learning platform, informing Ferrari’s shift to transverse gearbox layouts and more efficient turbo combustion ahead of the naturally aspirated era.
