Austin Cambridge
წარმოება: 1959–
1954-დან 1971-მდე Austin Cambridge იდგა ბრიტანული მოშავიდანას ყველაზე დატვირთულ ადგილზე — საშუალო ოჯახური სედნები, და მისი გამოჩენა BMC-ისთვის პირველი მთლიანად უნიბოდიანი პლატფორმა იყო, სტილი კი თავდაპირველად ადრეული ბრიტანული მოხრებით, შემდეგ იტალიელების შეხებით კი იცვალა.
სად და როგორ გაჩნდა
1954 წლის სექტემბერში Austin Cambridge-მა გასული საუკუნის Austin A40 Somerset შეცვალა. პირველივე პიკს გადახვეული იყო ერთადერთი — ახალი უნიბოდიანი მონაკვეთი, რომელმაც წყვეტა შეუტანა ლესტურცა ჩარჩოების ათწლეულობით ტრადიციას. ამავე წელს გაიშვა სამოდელო რიგი: 1,2-ლიტრიანი (A40) და 1,5-ლიტრიანი (A50) ძრავები, შემდეგ განახლებულ A55 და A60-ს ვერსიაც მოჰყვა. ისინი ერთად თავიანთ დროში გაერთო ბრიტანეთის ყველაზე დიდ ერთ ავტოსამფლობელად.
Pininfarina-ს სახე
1959 A55 Mark II მოდელმა ირგვლივ კარგი გემო გაამჟღავნა — კალიფორნიელი პინინფარინას ვრცელი ხაზები, რჩეული ცხვირი, უფრო ჭკვიანი სახურავის დაყრდნობები და მოკრცხილი პირსაკბილები დავარსებულ ევროპას კარგად შეხედეს. თანაც, სედანზე მსგავსი პანელები და მონაკვეთები ამავე დროს ქარხნის სასარგებლოდ გაადვილებდა წარმოებას მთელ Cambridge ჯგუფში.
ბოლო რგოლი
1971 წლისთვის მგზავრული რიგები გადაიფარა BMC ADO17-მა — მომავალი 1800-იანი „Landcrab“. სავაჭრო ვერსიები — უკვე მიტივე „Cambridge ვანი“ — 1973-მდე გაჩერდა, რითაც სახელი რამდენიმე წელი გააგრძელა ბრიტანული გზებისა და ფლოდის დროს.
English version
Between 1954 and 1971, the Austin Cambridge filled Britain's busiest automotive niche—the medium-sized family saloon—providing BMC with its first fully unitised platform and styling from both early-British curves and later Italian flair.
Origins and Development
Introduced in September 1954, the Austin Cambridge replaced the dated Austin A40 Somerset. From the outset it rode a brand-new unibody chassis, dispensing with the ladder-frames BMC had used for decades. The product lineup expanded quickly: initial models wore 1.2-litre (A40) and 1.5-litre (A50) engines, followed by upgraded A55 and A60 derivatives that together formed one of Britain’s largest single-car families of the era.
Pininfarina Refresh
A landmark visual—and reputational—turn came in 1959, when the A55 Mark II adopted crisp Pininfarina lines. The flatter bonnet, slimmer roof pillars and vestigial tail fins aligned British Leyland’s showrooms with European sophistication, while simultaneously simplifying production for the entire Cambridge line.
End of the Road
By 1971 the passenger range was wound down in favour of the larger and more advanced BMC ADO17 (the forthcoming 1800 “Landcrab”). Commercial variants—the nicknamed “Cambridge vans”—lingered into 1973, ensuring the name had a utilitarian afterlife on British roads and fleets.
