BMC ADO17
1960-იანებში BMC-ის ასლების ფურცლებზე ჩიხში გვერდზე აკრული ახალი პლატფორმის კოდური სახელი ADO17 1964 წელს ქუჩაში გამოვიდა, როგორც ევროპული ოჯახური მანქანების ირგვლივ პრ ორი იანი ჰორიზონტის პასუხი. ის ერთსაიდან გამოჰყვა Austin, Morris და Wolseley ემბლემებით, ხოლო მისი საკმაოდ განიერი პლატფორმა მერე landcrab-ის სახელით გაიხსენება ყოველ ფორუმზე.
ისტორია და სახელწოდებები
1964-ში სერია სტარტი Austin 1800-ით გახსნეს, მალე დაიდო Morris 1800 და უფრო ფანსიანი Wolseley 18/85. 1972-ში BMC-მა შორისის ხვრელი 2.2 ლიტრამდე გაზარდა, გამოვიდა Austin 2200, Morris 2200 და Wolseley Six — ეს გარიგებული რიგი 1975 წლამდე გადარჩა.
დიზაინი და ადგილი ბაზარზე
ADO17 ევროპული ‘D’-სეგმენტისთვის იყო შემუშავებული, გადადუღებული წინა საჭითა და მკაცრად 4.2 მ სიგრძით. ეპოქისთვის საოცრად განიერი ბაზა და მოკლე გადახვევები სავარძლიან სალონსან აძლევდნენ, მაგრამ ფურთი landcrab მეტსახელიც — ეს ტიპი დღემდე მოღწეული კი იჯდება ნოსტალგიურ წრეებში.
მემკვიდრეობა
Ford-ისა და Vauxhall-ის წინააღმდეგ დიდი მოცულობის გაყიდვები არასოდეს გამოვიდა, მაგრამ ADO17-მა ბევრი მძღოლი პირველად გააცნო დიდი მოცულობის წინადაცვეთილი წამყვანი თვლების ფორმულას. Bristol-იდან გადარჩენილი ეგზემპლარები თითზე ჩამოსათვლელია, თუმცა მათი უცნაური პროპორციები ყოველდღე ახალ ფანებს მატებს.
English version
Rooted deep in BMC’s 1960s product plan, the ADO17 arrived in 1964 as the company’s answer to Europe’s growing appetite for big, front-wheel-drive family transport. Code-name ADO17 masked a single platform marketed under Austin, Morris and Wolseley badges, and its broad stance quickly earned it the enduring "landcrab" nickname among owners and press alike.
History & Nomenclature
The project surfaced in 1964 as the Austin 1800, followed shortly by near-identical Morris 1800 and more luxurious Wolseley 18/85 variants. In 1972 BMC added a bored-out 2.2 L engine, creating the Austin 2200, Morris 2200 and Wolseley Six, extending the model line until production ended in 1975.
Design & Market Positioning
Codified for BMC’s European ‘D’-segment (the bigger family car class), the ADO17’s layout combined transverse front-wheel drive with a tight 4.2 m overall length. Its noticeably wide track and short overhangs—extreme for the era—delivered a roomy cabin yet earned the playful "landcrab" tag that persists on classic-car circuits today.
Legacy
While never a huge sales hit against Ford and Vauxhall rivals, the car introduced many drivers to large-capacity front-wheel-drive packaging—an engineering path BMC and later British Leyland would refine. Surviving examples are now rare, with the quirky proportions attracting a devoted niche of enthusiasts and preservationists.
