Ferrari 208 GTB/GTS Turbo
იტალიაში, სადაც ორ ლიტრზე მეტი ძრავი გეგულებოდა, ფერარიმ იქამდეც მიაგნო გამოსავალს: გადააპატარავა მოცულობა და ტურბოსაც მიაბა. 1982 წელს გამოსული 208 GTB/GTS Turbo არის იშვიათი ორ-ლიტრიანი „ჭინკა“, რომელიც სახელმწიფოს გადასახადებს კი დააღწია თავი, სანტიმეტრი არ დააკლო სუპერქარის გარდასახვას.
რატომ ორი ლიტრი სწორედ?
ბევრმა არ იცის, მაგრამ იტალიაში 1999 კუბიზე მეტი მოცულობა განუყრელი იყო ჯარიმასთან. 1980-ში ფერარიმ პირველბაზიანი 208 გამოუშვა, მაგრამ 82-ში KKK-ს ტურბომიმძიმეც დაადეს: იგივე 1990 კუბიკიდან 220 ცხენი მოიხადა – ჰარკი ვალუტაზე!
ფორმა და ზომები
208 ტურბოებს პინინფარინას იგივე ზურგიანი სვიჩოები აჭირა, რაც 308-ს ჰქონდა; გვერდით მხოლოდ პაწია Turbo ბოქსი განასხვავებდა. ბადე-მილის ჩარჩო უცვლელი დატოვეს, სიგრძე კი მხოლოდ 4 230 მმ არის – ალპის ტრასა თუ ფლორენციის ქუჩები, სულ ერთია.
იშვიათობა და მემკვიდრეობა
1982-დან 1985-ამდე მარანელოდან არაუმეტეს 1 000 ტურბო-208 გავიდა – ამიტომ ცოცხალი ეგზემპლიარები დღეს კოლექციონერებს წყალივით სჭირდებათ. ეს პატარა პროექტი მომავალი F40-ისთვის სათავე გახდა და დაამტკიცა, რომ წესების წინააღმდეგაც შეიძლება სწრაფი ფერარი აშენო.
English version
Built when Italy taxed cars above two litres, the Ferrari 208 GTB and GTS Turbo flipped the script by shrinking displacement yet adding forced induction. Introduced in 1982, this ultra-rare two-litre Ferrari kept supercar curves while dodging harsh domestic levies.
Why Two Litres?
Italian tax law penalised engines above 1999 cm³, so Ferrari created the naturally-aspirated 208 in 1980. Swapping carburettors for a KKK turbocharger in 1982 lifted output to 220 PS from just 1990 cm³, giving the Turbo version genuine performance without the fiscal sting.
Design & Dimensions
The 208 Turbo twins wore Pininfarina’s crisp wedge lines identical to the 308 series, distinguished only by subtle Turbo badging. The chassis remained tubular steel while overall length stayed compact at 4 230 mm, making the cars nimble on Alpine switchbacks and city streets alike.
Rarity & Legacy
Fewer than 1 000 turbocharged 208 units left Maranello before the model faded in 1985, making survivors prized among collectors. The project validated turbo technology for future models and proved Ferrari could hustle within regulatory confines—an approach later echoed in the F40.
