250 Testarossa
1950-იანი წლების ბოლოს Ferrari-მ ეს მტევანია ის წამოაყალიბა 250 Testarossa, ქარხნული ლაბორატორიის ნაკეთობა, რომელმაც საბჭოთა Grand Prix-ის ტექნიკა სპორტული ავტომობილების სამყაროში გადმოგორა.
მიზანი
Ferrari-მ სპეციალურად ააწყო 250 Testarossa ექსპერიმენტული კლიენტთა მრაზე — იმ დროს აყალიბებდნენ კერძო გუნდები FIA-ს საერთაშორისო სპორტმანქანათა ჩემპიონატზე. გაზომილია 250-სერიის აპარატურაზედა შასისა და Colombo V12-ზე, რომელიც ერთდროულად Grand Prix-იშიც გამოჩნდა, TR მაშინ შეძლებდა თანამედროვე ჯენტლმენს საუკეთესო დონეზე გასვლა, ქარიხნის ტექნიკური მხარდაჭერის გარეშე.
დიზაინი და მექანიკა
მილუბური ფოლადის ჩარჩო, რომელსაც დაბადამდე ჩამოყვანილი Scaglietti ან Fantuzzi-ს ალუმინის კარიერა გადაეხვია, 3.0-ლიტრიან მონოკამერ, SOHC V12-ს ძველ წინა ღერძს უკან მოაქცია — წონასწორობა თითქმის იდეალურია. გედებისნაირი pontoon-ფლანგები ჰაერს სამი ერთდროული Weber-ის გვერდით გადის, კაბრიოლეტის ფორმის კოკპიტი კი ტრასს 360°-იან ხედს იძლევა.
English version
Built by Ferrari for the late-1950s sports-racing arena, the 250 Testarossa emerged as a factory test-bed that translated Grand Prix technology into the sports-car world.
Purpose
Ferrari designed the 250 Testarossa as an experimental customer racer, aimed squarely at the booming privateer teams contesting FIA World Sportscar Championship events. Sharing the proven 250-series chassis and Colombo V12 architecture with the concurrent Grand Prix machines, it let gentleman racers compete at the highest level without factory works support.
Design & Engineering
With a tubular steel frame wrapped in low-slung, sharply sculpted Scaglietti or Fantuzzi alloy bodywork, the TR placed the 3.0-litre single-overhead-cam V12 behind the front axle for near-perfect balance. Iconic pontoon-style fenders cleanly channelled air past the triple Weber carburetors, while a rearward cockpit delivered panoramic track vision.
