250 GTE
1960-იანების დასაწყისში გამოშვებული 250 GTE – იშვიათი ცხადება ვარსკვლავის სიგნალაც. ამ მანქანით მარანელო არა მხოლოდ GT-კლასში, არამედ ოთხად ადგილიან შენობა-ნაგებობაშიც გადავიდა.
ნახაზი და სერია
Pininfarina-ს : pencil-ოს მიერ შემუშავებული ვისხენი გაიშალა – 250-იშ წაახხაში გაიმაგრდა, ისი 2+2 ჯდომები ჩატეხეს, ხოლო გრძელი კაპოტი მოკლე კუდდან გამოაშთეს. სალოონის ქვემოთ კი დასადეს კოლუმბოს 3.0-ლიტრი V12 – 177 kW. არავის მიახგდა, მაგრამ დრისათვის ეგაა – ყვირილა მაგიერ, სიჩქარეში სიმლაბვრე და ყოველდღიურობა.
ძვროთა კვალი
ფაქტობრივად ორ მოდელური წუთრულია – 1960–1963. 955 მანქანა, და ისიც არავის დაუვიწყავია. 250 GE-მ მრუდი ჩაუდო ყველა შემდგომ ოთხად ადგილიან ფერარის, აქამდე GTC4Lusso-მდე. ევროპელ გადასარეკი ბატონებიც და ამერიკელი ტვიტიანებიც მამა-ტყებით უპირატესობას მიაქციეს – V12 გუგუნი გოჩა დილით სამსახურში.
English version
Among the rarest post-war Ferraris, the 250 GTE of the early 1960s expanded Maranello’s lineup from pure sports cars to a genuine four-seater coupé, bringing prancing-horse performance to the grand-touring class for the first time.
Design & Engineering
Styled by Pininfarina, the 250 GTE used a stretched 250 chassis to create a 2+2 cabin while retaining the classic long-bonnet, short-tail proportions. Under the hood sat Colombo’s 3.0-litre V12, rated at 177 kW—sufficient for the era and tuned for refined high-speed cruising rather than outright racing.
Legacy
Produced for just two model cycles from 1960–1963, the 250 GTE set the template for every subsequent four-seat Ferrari; the lineage continues today in the modern GTC4Lusso. It also quietly became a favorite among European playboys and American enthusiasts wanting daily-usable Ferrari practicality without sacrificing the V12 soundtrack.
