Dodge Monaco
წარმოება: 1965–
ოცდახუთი წელი იარსება Dodge Monaco-მ და ამ პერიოდში სრული ზომის Dodge-ების უზენაესი სერია იყო, 1965-დან 1978-ამდე დაჰყვა პრემიუმ კლასს, მერე რამდენიმე წელი საფირმო გარიგებების ავტობიგოს შეკვეთაზე გაატარა და 1990-ში ფრონტად-საწევი სედანის სახით ბრუნდა – ერთ-ერთი იშვიათ შემთხვევა, სახელმა ერთხელ რომ ჩამოიტონოს ძრავის ხრინთი ჯერ ცხენის ძალებით, მერე უკვე ტაქსისთვის საჭირო ფუნთუშებით.
ისტორია
1965 წელს Dodge Polara-ს ჩანაცვლებით წარდგა Monaco და პირველად პრემიუმ ორკარიანი ქუფე და ოთხკარივანი სედანი იყო, რომელსაც Hamtramck-ისა და Lynch Road-ის ქარხნებში აყენებდნენ. გადაურჩა „slab side“ თაობას, „fuselage“ დიზაინს, 1974-დან წოლებით დაპატარავდა და 1978-ში მომხმარებლის გამოფენებიდან გაქრა. 1990-დან ორმა სეზონმა მშვიდად გაატარა კანადის შედგომის წინ დისკის თასებით, სადაც ჯიპური სედანი პოლიციისა და ტაქსისთვის იყო განკუთვნილი – ძველი სახელით არც ნაკლები გვარი და არც ნაკლები პრაგმატიზმი.
დიზაინი და ზომები
პირველი წლების ქუფეს წმინდა ხაზები, ფორმალური სახურავი და დამალული ფარები არნიშნავდა; 1969–1973 გამოშვების „fuselage“ უკვე აშშ-ის გაკვეთილი იყო – 5420 მმ სიგრძე და 121 ინჩიანი ბაზა უძლევს ექვს სულზე ხელს. 1990–92 წლების პონტიური აღდგენას ერთი ფორმე ეჯდა Eagle Premier/Dodge Monaco-სთან ერთად – გლუვი, ხმლიან მაინც 1980-იანი წლების აეროდინამიკის ენით.
ძრავები
სტარტზე Chrysler-ის სრული სპექტრი იდგა: 318-cu-in ჩვეულებრივი ბლოკიდან დაწყებული, სანამ 440-cu-in Super Commando-მდეა სასწარალი და პოლიციის შეკვეთებში არსებულ გამონაკლებში 426-cu-in Street Hemi. 1975-ში B-platform-ზე გაჩნდა ლეგენდარული Monaco ‘Pursuit’, 140 mph-იანი ზღუდით და 440 Magnum-ის ხმაზე – ეს მანქანა ‘The Dukes of Hazzard’-მ სამუდამოდ ტელევიზიაში შეტარა.
მემკვიდრეობა
ბოლო წარმოშვების Monaco 1990-ში დაიბადა Eagle Premier-ის საფუძველზე, Brampton-ში, Ontario-ში. აქ V8-ის ხვრელი საბრძოლო წკიპით ჩანაცვლდა 3.0-ლიტრიანი Renault/PRV V6-ითა და უკანა დისკური მუშებით. ბატონი ფლიტის მექანიკოსების გულს 1993-მა Dodge Intrepid-მა დაიჭირა – და Monaco-ს სახელი ბოლომდე დაიხურა.
English version
Spanning over half a century, the Dodge Monaco served as Dodge’s top full-size series from 1965 until it metamorphosed into a front-drive sedan revived in 1990 for fleet duty—a rare example of a nameplate bridging both muscle-era charisma and utilitarian practicality.
History
Introduced for 1965 to replace the Dodge Polara as the brand’s flagship full-size model, the Monaco started as a premium two-door hardtop and four-door sedan built at the Hamtramck and Lynch Road plants. It survived the full-size slab side and fuselage eras, saw a downsizing in 1974–1976, and exited retail showrooms after the 1978 model year. Chrysler quietly reused the Monaco badge from 1990 to 1992 on a Canadian-built front-wheel-drive sedan aimed at police and taxi fleets, effectively turning a historic name into a pragmatic tool.
Design & Dimensions
From the crisp lines of the 1965 hardtop with its formal roof and hidden headlamps to the sharp fuselage styling of 1969–1973, the Monaco epitomized American scale. With an overall length of 5420 mm (213.4 in), the late-1960s versions could swallow six adults while riding on a 121-in wheelbase. The badge-engineered 1990–1992 resurrection shared its slippery 1980s wind-cheater body with the Eagle Premier/Dodge Monaco.
Powertrain Highlights
Early Monacos offered Chrysler’s full engine roster, ranging from the 318-cu-in small-block to the fearsome 440-cu-in Super Commando, and even the 426 Street Hemi in limited police packages. By 1975 the B-body platform yielded the legendary Monaco ‘Pursuit’ cop car, capable of 140 mph thanks to a high-output 440 Magnum and beefed-up suspension—hardware later immortalized in the television series ‘The Dukes of Hazzard’.
Legacy
Separately, the Monaco label resurfaced in 1990 on an Eagle Premier-based front-wheel-drive sedan manufactured in Brampton, Ontario. Lacking V8 rumble but offering 3.0-liter Renault/PRV V6 power and reliable four-wheel disc brakes, the final Monaco served fleets until the Dodge Intrepid arrived in 1993, definitively ending the nameplate’s long run.
