Dodge Custom
წარმოება: 1946–1949
1946-მდე ახალი Dodge Custom პირველად გამოვიდა და Dodge-ს მაშინვე დაუბრუნა სტატუსი — მათი უდიდესი ვერსიები ისევ ერთად უნდა ყოფილიყო თარაზზე. DeSoto-და Plymouth-ის ელემენტებით ნაღდა მაინც დიდი სედანები სჭირდებოდათ, ამიტომ Custom ჯერ DeLuxe-ის (შორსპერსპექტიული ვერსიის) ზემოთ დაიდო, ხოლო 1949-ში Coronet-მა სწორედ მის ადგილს დაიკავა.
ომის შემდგომი დებიუტი
მწარმოებლობა კვლავ 1945-ის ბოლოს გაიხსნა, 1946 მის ბაზრებზე — და Custom ორ კარზე, ოთრკარზე, ხოლო თან დიდბაზის ლიმუზინების სახით Dodge-ის სამბრენდო ფლაგმენი გახდა. პრესფორმები 1942-იდან უცვლელი იყო, მხოლოდ ქრომი ცოტა მოემატა და გრილი ხელახლა შეკერეს — შემეცნებადი და ძველებურად უსაფრთხო სილუეტი იყო, სამაგიეროდ კი ახალი მანქანა ყველას აკლდა.
კლასიფიკაცია და ადგილი
შიდგან Dodge-ი გრძელბაზიან D-25-ს "უფროსი Dodge-ები" ეძახდა, ხოლო უფრო მოკლე, Plymouth-ის პლატფორმაზე აწყობილებს — „უმცროსი“. Custom-ი და დაზოგვისკენ ორიენტირებული DeLuxe პირველ შეკრებაში უმაღლესი პათიონი იყო, რაიც საშუალებას აძლევდა კომპანიას სრული გამოსავალი მიეტანა დიდი ინვესტიციების გარეშე. ორივე სერია იყენებდა Chrysler-ის გავრცელებულ L-head ექვსბორბლიანს და სამსიჩქარიან ჭედ-გადაცემას, რაც მაშინ ნორმა იყო.
1949 წლის გადაენგრევი — Coronet-ის შემოსვლა
სამი სეზონის განმავლობაში Custom-ს ლიტლფეისლიფტები აღარ მოუსვენია, თუმცა 1949-ის დასაწყისში Dodge-მა სრულიად ახალი Coronet დააპრეზენტა. ამ მოკლე ციკლში Custom-მა ქართულ ფასიან ბაზარზე სოლიდური მოცულობა შეკრიბა და მოთხოვნა შეიქმნა, რითაც ფულადი ნაკადი მოხერხდა, დილერთა ჰოლები გაივსო და კომპანიას დრო დარჩა, რომ სრული სიზმრის ახალი პლატფორმები ჩაემუშავებინა.
English version
First appearing for the 1946 model year, the Dodge Custom re-established Dodge's senior full-size line after wartime production resumed, slotting above junior models and carry-overs from the DeSoto/Plymouth parts bin that had been hastily rebadged. Marketed simply as the Custom (with a lower-cost DeLuxe trim), it bridged the pre-war Luxury Liner and the post-war Coronet that replaced it in 1949.
Post-war return
Production restarted in late 1945 for the 1946 model year, making the Custom series—available in two-door sedan, four-door sedan, and long-wheelbase limousine forms—the largest and most upscale Dodges on offer. Because tooling had remained unchanged since 1942, styling was carried over with modest chrome additions and a new grille, giving buyers familiar, reassuring lines in a market hungry for new cars.
Model hierarchy and positioning
Dodge internally referred to longer-wheelbase models (D-25 series) as “Senior Dodges,” while shorter, Plymouth-based versions were marketed as “Junior Dodges.” The Custom and the more austere DeLuxe stood atop the former group, ensuring Dodge fielded a comprehensive range without costly re-engineering. Both shared the corporate L-head six-cylinder engine and three-speed manual transmission, typical for the era.
1949 hand-off to Coronet
With only minor facelifts across its three seasons, the Custom was phased out early in 1949 when Dodge introduced the all-new, more modern Coronet. Over its brief run the Custom recorded respectable sales for a price-sensitive market, providing cash flow and dealer floor traffic as Chrysler Corporation modernized its full-size platforms.
