Citroën Type B14
1926 წელს, Type B12-ის დინასტიის შემდგომ, Citroën-მა წარადგინა Type B14 – მოდელი, რომელიც ევროპის პირველ სრული ფოლადის კაროსხარშ დაკვამლულ შტამპებამდე რამოდენიმე თვით ადრე გამოჩნდა და მომავალი C-сერიისთვის ბრიჯი გახდა.
ფორმა და გაბარიტი
B14-მა შეინახა პირველი ომწინა ფორმები: ვერტიკალური წინა პანელი და მაღალი რადიატორი. 4,18 მ სიგრძე, 1,41 მ სიგანე და 1,83 მ სიმაღლე საბოლოოდაც უზრუნველყოფდა რამდენიმე ჰელიკოპტერისგამოც საკითხავ სივრცეს, თან არხებული სადარი გზებიც საყურადღებოდ რჩებოდა.
ტექნიკა
კარკასი და ტექნიკა მთლად იგივე იყო, რაც B12-ს – ფოლადის შტამპირებული ჩარჩო და გვერდუმი ვარტყის ოთხცილინდრიანი. დაკიდების, გაგრილებისა და კარბიურატორის მცირე რგოლები ოდნავ მიაპყრეს რელიაბელობა, რითაც ტაქსისა და კერძო მფლობელები თანაბრად კმაყოფილი დარჩნენ, სანამ 1928-ში უფრო განიერი C4 ანაცვლებდა.
ორ დროს შორის
ბორბალი მხოლოდ 1926–1928 წყვილი წლის განმავლობაში დადიოდა; შემდეგ ქარხანამ C-სერიისკენ pivote-ა. მოკლე სერია დღეს იშვიათ ბურუსადაა ქცეული, მაგრამ მარტივი მექანიკა მის აღდგენას B12-ს პატარა დეტალებით ამარტივებს.
English version
Launched in 1926 after the Type B12, the Citroën Type B14 arrived just months before André Citroën perfected the first all-steel European body, giving the French marque a crucial bridge to its celebrated C-models.
Design & Dimensions
The Type B14 kept the upright scuttle and tall radiator grille of the pre-war era, measuring 4.18 m long, 1.41 m wide and 1.83 m high. These proportions maximised passenger room while maintaining the narrow, rutted-road clearances common across France of the late 1920s.
Engineering Fit
Structurally and mechanically the B14 was an evolution of the B12, inheriting the same pressed-steel frame and four-cylinder side-valve engine. Minor suspension, cooling and carburettor tweaks delivered a modest reliability gain, satisfying taxi trades and private buyers alike until the model was superseded by the wider-track C4 in 1928.
Between Two Lines
Citroën produced the B14 for barely two model years before factory resources pivoted to the more modern C-series. Its short life makes surviving examples rare collectibles today, yet their simple mechanical layout ensures parts interchangeability with the B12, easing vintage restoration efforts.
