Bugatti Type 38
1920-იანების ბოლოს, 1930-იანების დასაწყისში Molsheim-ის ორკესტრირებული სახელოსნო თითქოს ჭაღარა საქმიან მოსახელეებს გამოელაპარაკა – დაბერებულ Grand Prix ცხენებს ოჯახური სიწყნარე დააწექ-დაჰხედ, type 38-ით. Bugatti საჭადრაკო დაფას სწორედ ამ მოდელს სჯიდა: ზევით Royale, ქვევით Type 37, ხოლო შუაში ოქროს საფეხური – ორივე სამყარო ერთად.
ისტორია
Type 38 დასაწყისიანთა ფუსფუსი შემოდგომა 1926-ით დაიწყო და 1930 წლამდე გაჭედა. Ettore-ს ფეხთუჯებმა სჭირდებოდათ შასი, რომელიც ევროპულ დედაფატს დახურულ კარ-ფანჯარაში დაესვენებინა, შემდეგ კი უქმე დღეებში ტრიუფელებით მოჭედილ კალდარას თბილი სიცილით ადგინდებოდა. 385-მდე შასი ჩამოსხეს, till Type 38A-მ სუპერჩარჯერული თუშვა დააფარა.
კონსტრუქცია
გარსი დააფარა Bugatti-ს ქვეძირს – შეუცნობად დაბალი მიწისქვეშა უკანა ხაზი, წინ რკინის ღიმილიანი მუხლი, 2257 მმ ბაზა ფრანგული კომპრომისის ავარჯიში. გული − 2.0-ლიტრიანი რვაცილინდრიანი ტრკიალა, თავზარდაცემული SOHC სამ-ვალბუზიანი დევნილობით, 60 ცხენი ძრავს სვამდა ბიძაშვილ Type 35-ის ხრიკებით. Rudge-Whitworth მავთულხლართები, ოთხმანქანიანი ძეჭის ბრენდები, წარმოუდგენლად ენერგიასა აახვედრებული „სოკოს“ 4-სიჩქარიანი – სრული წესრიგი.
ვარიანტები და ბირჟა
Type 38 Molsheim-სგან ვირთხივით შასიობად გადიოდა – Gangloff-სა თუ Figoni-სასვე ფანტაზიების დასანახავი. ენერგია ეტლში აწვებოდა და ოჯახის ბატონები აიძულებდა უკვე კვირაობით ფრანგულ ჰილქლაიმბებსა და შვეიცარულ საციგუროებს გამოწიოთ. Roots-ზეშეკრული „ბლაუმერები“ ისევე სპონტანურად სიყალბდებოდა, როგორც ქართველთათვის საღმეების მარანი. 1929-ის Paris-Nice და 1930-ის ალჟირული Grand Prix-ს შავ-თეთრ ფოტოებში თხელტუჩებიანი Bugatti-ები შინაარსიანად წვრილ ოპერატორებთან ერთად ექიფება.
მემკვიდრეობა
შთამომავალი აიბრყვილია სამწყოსთვის, თუმცა Type 38 სწორედ ის ბრიჯი იყო, რომელმაც დაამტკიცა – Bugatti-ს სისხლი გზაზეც კუსუნავს და ტრეკზეც განაგიზგიზებს. შემდეგ თავს არა სჯოს Type 57 რომელიც იატაკს ზემიზოს, ერთი შასით ყველა სოციალური კლასის ავტომობილს ჩაუჯდა მზეს, ბარამ. Type 38 უცილობლად მისი ნაქები ტექარა.
English version
Built during the late-1920s and early-1930s, the Bugatti Type 38 was the Molsheim firm’s middlebridge between touring elegance and Grand Prix ferocity, offering family-car practicality without abandoning Ettore Bugatti’s racing DNA.
History and Context
Production of the Type 38 spanned roughly 1926–1930, slotting above the Type 30/37 family of lightweight racers yet beneath the imposing Type 41 Royale. It was conceived at a time when Bugatti needed a dual-purpose chassis: one that could carry closed coachwork for European grand-touring elites while still accepting modified bodies for weekend hill-climbs. Approximately 385 examples were completed before the more powerful supercharged Type 38A took over.
Design and Engineering
The frame used Bugatti’s hallmark underslung rear axle, forged front axle, and a 2,257 mm wheelbase—shorter than the Type 44 but longer than the Type 37—to balance stability and agility. Power came from a 2.0-litre straight-eight with single overhead cam, three-valves-per-cylinder architecture inherited from the Type 35, producing around 60 hp in standard tune. Rudge-Whitworth wire wheels, four-wheel drum brakes, and a four-speed manual gearbox—the famed Bugatti “mushroom” selector included—rounded out the specification.
Variants & Motorsport Use
Most Type 38s left Molsheim as bare chassis for bespoke coachbuilders such as Gangloff, Figoni, or the factory’s ‘生产 à Molsheim’ cabriolets. Owners quickly discovered the engine’s latent strength; mildly tuned cars appeared in French and Swiss amateur events, while others were retro-fitted with Roots-type blowers to become unofficial “38 Blower” specials. Period photographs from the 1929 Paris-Nice rally and 1930 Algerian Grand Prix show lightweight torpedo-bodied Type 38s dicing with larger machinery.
Legacy
Though overshadowed by its outright-racing siblings, the Type 38 revealed that Bugatti’s engineering could satisfy both road and track. It quietly set the template that the later Type 57 would perfect, proving that a single chassis could underpin everything from stately sedans to stripped-down competition racers.
