Wolseley Oxford Taxi
ექვსი წელი ომის შემდგომი სიღარიბე გადავიდა – ლონდონის ტაქსის მძღოლებმა პირველად დაინახეს მთლიანად ახალი მანქანა, რომელიც სწორედ მათთვის შექმნეს: Wolseley Oxford Taxi BMC-სგან. მიზანი ერთი იყო – განახლებოდა ომის შემდგომი ფლოტი და დააკმაყოფილებინა Metropolitan Police-ის 1946 წლის ახალი „Conditions of Fitness“.
სტანდარტული ლონდონური ტაქსის ომისშემდგომი დაბადება
გამოუშვეს Wolseley Oxford Taxicab-ის სახელით, მალე კი Nuffield Oxford Taxi-ად გადაარქვეს. ეს იყო პირველი ტაქსი, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ახლიდან აშენდა. დრო იყო – ომამდელი Austin London Taxi-ები ბოლომდე დახუნძლულიყვნენ და უკვე მოძველებულიც იყვნენ. მანქანა გაამართეს ისე, რომ 1946 წელს გამკაცრებულ Metropolitan Police-ის პირობებს დაემორჩილა – უსაფრთხოება, მგზავრის მხედველობა და კომფორტი ლონდონის გადატვირთულ ქუჩებში.
კომპაქტური, მაგრამ მოსახერხებელი ფორმა
მთლიანი სიგრძე 4 255 მმ, სიგანე 1 676 მმ – Wolseley Oxford Taxi თავის დროზე გაცილებით მოკლე და ვიწრო იყო, ვიდრე მრავალი სედანი, რის გამოც ჭიანჭველად ბრუნდებოდა ლონდონის პიაცებზე. მაღალი სახურავი და ზედა კლასიკური ბადე მძღოლს კარგად ჩანს ქუჩიდან, ხოლო განცალკევებული შასი და მაღალი უკანა ნაწილი პირდაპირ Conditions of Fitness-ის ბორბლის მობრუნების წრისა და ბარგის განყოფილების წესებს უმზადებდან პასუხს.
შესვენება ბედნიერი ცვლის გასაგრძელებლად
შიგნით მგზავრები თავსდებოდნენ გადახიებულ სკამებზე, რომლებსაც ჩამოკიდებაც შეეძლოთ – ასე ხდებოდა ადგილი ჟონსკრიპტით განსაზღვრული უზარმაზარი ქუდებისთვის. მძღოლის კაბინა კი სტეკლიანი კედლით იყო გამოყოფილი, ჩამოქროლავდა სარკეშემდგარი დრაფტი და დაეცემოდა დიზელის ოხშივალი – წვრილი კომფორტი, რომელიც მომავალ ათწლეულებში ლონდონის ზოგად ტაქსის სტანდარტად იქცა.
English version
After six years of wartime austerity, London taxi operators finally saw an all-new vehicle purpose-built for the job—BMC's Wolseley Oxford Taxi, created to modernise the post-war cab fleet and meet the Metropolitan Police Conditions of Fitness introduced in 1946.
Post-war birth of the standard London cab
Introduced as the Wolseley Oxford Taxicab and soon renamed the Nuffield Oxford Taxi, this was the first all-new London cab to emerge after the Second World War. It arrived when pre-war designs such as the Austin London Taxi were wearing out and obsolete. The car was engineered to satisfy new Metropolitan Police Conditions of Fitness that were tightened in 1946 to address safety, passenger visibility and comfort for London's crowded streets.
Compact yet pragmatic shape
With an overall length of 4 255 mm and width of 1 676 mm, the Wolseley Oxford Taxi was notably shorter and narrower than many saloons of the era, allowing quick U-turns through congested London squares. A tall roofline and the traditional upright grille emphasised drivers’ need to be seen, while the separate chassis and high, squared-off rear were dictated by the luggage space and turning-circle clauses in the Conditions of Fitness.
Room for a happier shift
Inside, passengers sat on a sideways bench that could fold, creating maximum foot-room for the regulation high hats of the period. The driver’s compartment remained separate behind a sliding glass partition, reducing draughts and giving cabbies some respite from diesel fumes—a small comfort that echoed into decades of future London taxi layouts.
