MG Magnette
წარმოება: 1953–1968
1953 წელს Wolseley-ზე დაფუძნებული პირველი წინადადებიდან 1968-ის საბოლოო ჩამოსვლამდე, MG Magnette სამი სრული ათწლეული გასტანა და ბრიტანულ „საშუალო კლასის“ სედნადღმერძს თავისი უკანასკნელი ბეჭდი დაასვა, სანამ თანაბაღადღმერძების ეპოქამ ყველაფერი გადაფარა.
საწყისი წლები და პირველი სერიები (ZA/ZB 1953–1958)
1953 წლის ოქტომბერში წარმოდგენილი Magnette ZA იყო MG-ს პირველი მონოკოკური სედანი. ჩვეულებრივი Wolseley 4/44-ს გასაჭიმი კარი მოკლეს, ბორბლებსაც მერე დაადეს და შიგნით 1.5-ლიტრიანი Austin B-series ჩააგდეს. ორი SU-კარბიურატორიც დაუყარესა თუ ოთხფუნქციანი ყუთი, 1950-იანების ყველგან მოხვედრილ წარმოდგენას ურტყამდნენ. გარეგნობა კი — MG-ს რვა-პირიანი ბადე, ჩაძაღლებული ფარი და პოლიტურა-პოლიეთილენის ზოლი ფლანგზე — ჩვეულებრივი ოჯახური მანქანისგან გამოარჩევდა. ZB-მ (1956–1958) დაადო მომრგვალებული შემატენი ბრეკები, შედუღებული კომპრესია და რაც მთავარია, ორფერიანი საღებავის ფანტაზია.
მეორე ნაკადი და „ბარგ-ინჯიში“ სამრეწველოდ (Mark III/IV 1959–1968)
1959 წელს BMC-მ ზომიერი სედანები ერთ ფონჯანში ჩაყარა — Magnette-ს სახელი კი Farina-ს შემუშავებულ Mark III-ზე გადაიტანეს, Wolseley 15/60-ს და Oxford/Cambridge-ის ტოლებთან ერთად. კაპოტის ქვეშ 1.6 ლიტრამდე გაიდიდეს, შემდეგ „XK“ ვარიანტიც შემოყრეს, წინა დისკები 1960-იდან დაამატეს და Rover-ისა თუ Triumph-ის გაჯეტებს არნახულად პასუხობდნენ, მაგრამ მანქანაში ნასესხი ათასნაირი საერთო კომპონენტი GMC-ს წარმოებას აძლიერებდა. Mark IV (1961–1968) მარტო გრილი და კარბურატორის ზომაზე დაკიდებული ნაცვლები იყო, თუმცა 1968-ისთვის რეპუტაცია და სახელი — Austin Montego-ს გაანგარიშების წყალში გასასვლელად — უკვე დაკარგული იყო.
დიზაინისა და საწყისის ანსამბლი
მიუხედავად ორი სხვა სხეულისა, Magnette-მ არ დაკარგა MG-ური სპორტის სუნი: ZA/ZB-ს დაძლეული სვეტების გარეშე ფანჯრები და ორფერიანი საღებავი დიზაინერის ფანტაზიას წარმოადგენდა; Farina-ს Mark III/IV-მ კი ჰრუოთ კუდის ფილები და მზინვარე პროპორციები შემოიგდო. ძრავი — ერთი BMC-ური B-series — მუდამ იგივე, ხოლო გადაცემათა კოლონტის ბარათით შეცვლა წინააღმდეგოდ მართვის switched-zeug ადგილს იცვლიდა. Hydrolastic ფეხები შემოიფინა, მაგრამ არც MG-ური როდსტერების ურთულესობა დაემართა — პრაქტიკული, მაგრამ ცხოვრებადაბალი მიმოტრიალება გამარტივდა; ეს ის დრო იყო, როცა MG უფრო მეტ აუდიტორიას ეყარნა და BMC უკვე სამი კომპანიის შემკრებ ტალღაში შეყარა.
მოგვიანებით კართეგორიებად
1953–1954 Magnette ZA: სტარტერი, 1.5-ლ, 60 bhp, MG-ს პირველი მონოკოკი.
1956–1958 Magnette ZB: გაზარდეს 68 bhp-მდე, უზარმაზარი ბრეკები, ძველი ჩასახული — ორფერი რომც იყოს.
1959–1961 Magnette Mark III: Farina-ს ჩარჩო, 1.6-ლიტრიანი, წინა დისკები და ცენტრალური სპიდომეტრი.
1961–1968 Magnette Mark IV: გაზარდეს კარბურატორები, ხე-როგორ საჭე და უკანასკნელი „ნამდვილი“ MG Magnette, სანამ British Leyland აგროვებდა ყველაფერს.
English version
Spanning three full model decades, the MG Magnette evolved from a 1953 Wolseley-based saloon into one of the last distinct MG-badged four-doors before badge-engineering took over, quietly influencing British Motor Corporation’s mid-size lineup through 1968.
Origins and First Series (ZA/ZB 1953–1958)
Introduced in October 1953 as MG’s first monocoque saloon, the Magnette ZA used a shortened Wolseley 4/44 body and BMC’s 1.5-litre Austin B-series overhead-valve engine. Twin SU carburettors and a close-ratio four-speed gearbox gave brisk acceleration by 1950s standards. Exterior cues—MG octagon grille, faired-in headlights and a chrome strip along the flank—distinguished it from ordinary family cars. A mild ZB refresh (1956–58) brought larger brakes, higher compression and such hallmarks as two-tone paint.
Second Series and Industrial Context (Mark III/IV 1959–1968)
When BMC rationalised mid-size saloons in 1959, MG retained the Magnette name on the Farina-designed Mark III, again sharing much with Wolseley 15/60 and other Oxford/Cambridge siblings. Under-bonnet updates (1.6-litre and later 1.6-litre “XK” engines, front disc brakes from 1960) kept pace with Rover and Triumph rivals, yet commonality reduced incremental costs for BMC. The Mark IV of 1961 tweaked trim and carburation, but by 1968 the badge-engineering era meant the Magnette bowed out, its role absorbed into the upcoming Austin Montego development stream.
Styling and Engineering Themes
Across both build series, the Magnette balanced MG sporting cues with practical British family-saloon needs. The ZA/ZB’s pillarless side glass and two-tone scheme hinted at glamour, while the Farina Mark III/IV added crisp tailfins and cleaner proportions. Engineering continuity centred on BMC’s B-series engines, column gearchange (later floor shift), and Hydrolastic suspension adoption—secure mid-level cruising without the hard-core complexity of MG’s roadsters, reflecting how MG broadened its audience during BMC’s 1955-68 merger wave.
Generations at a Glance
1953–1954 Magnette ZA: launch series, 1.5-litre, 60 bhp, MG’s first monocoque saloon.
1956–1958 Magnette ZB: uprated 68 bhp, larger brakes, revised interior and optional two-tone.
1959–1961 Magnette Mark III: Farina body, 1.6-litre, front disc brakes, centrally-mounted speedo cluster.
1961–1968 Magnette Mark IV: final tweaks—larger carburettors, wood-rim wheel, perceived last “proper” MG Magnette before British Leyland rationalisation.
