Lancia LC2
1983-1985 წლებში Lancia-მ წარადგინა LC2 – ჯგუფ C-ს სპეციალური პროტოტიპი, რომლითაც Ferrari-სა და Porsche-ს ენდურანს ომში უპირისპირდებოდა. კამპანია მოკლე იყო, მაგრამ ეს იყო კომპანიის ბოლო სერიოზული ცდა FIA-ს მსოფლიო სპორტ-პროტოტიპების ჩემპიონატის მოსაგებად.
საწყისი წერტილი
Lancia-მ LC2 სწორედ ჯგუფ C-ის ნორმებისთვის შექმნა – 24 საათიანი Lemans-ისა და მსოფლიო ენდურანს ჩემპიონატისთვის. ტურბო Lancia-ის ორმაგ განაწილებაზე ნაკლები ძალა ჰქონდა, ამიტომ ფირენცელებმა Ferrari-ს მოუბერეს თავი – 308-ის 3.0 ლიტრიანი V8 აიღეს, ტყუპ KKK ტურბო დაამატეს და სასრულად დაახლ. 850 ცხენსიძალამდე აწიეს. Martini Racing-მა 1983-ში ორი შასი შეიყვანა, 1985-ის ჩათვლით კიდევ ორი დაამატა, ჯამში ოთხი ავტომობილი ეხმარებოდა ბიჭებს პარკეტზე.
ტექნიკა
ღია ალუმინის თაფლის არხის მონოკოკი მსუბუქიც იყო და გამძლეც – უკანა ბორბლებს გიგანტური სიბრტყლე ჰქონდა, წინა კი სულ პატარა იყო, შესაბამისად Le Mans-ის ხაზებისთვის. გრძელი, მკვეთრი ფორმის ფიბერგლასის სხეული 347 კმ/სთ-მდე სიჩქარეზე წინააღმდეგობას ანთხევდა, უკანა ორპლასტინიანი ღვედები კი Porsche-ის მძიმე გრაუნდ-ეფექტის სკირტების გარეშე უზრუნველყოფდნენ საჭირო დაწოლას. ძრავის უკან გასაგები Hewland VG5 ხუთ სიჩქარის სწორხაზოვანი კოლოფი პირდაპირ ამოქოქებდა ძრავას – ასეთი გადაწყვეტილება ლოდს ახდენდა წონაზე, თუმცა საცოდავად აჭერდა გაგრილების საკითხს.
ტრასის მონაკვეთი
LC2-ის პიკი 1984 წლის 24 საათიანი Lemans-ში დადგა – Lancia-Ferrari V8 მეშვიდე პოზიციას აიღო որალით და ჯგუფში ცხელ-ცხელ ჭიდილს აგრძელებდა, თუმცა ტურბოს შეფერხება საბოლოოდ წაართვა დასრულება. სამ სეზონზე ბიჭებმა ორით პოდიუმი აიღეს – Mosport 1983 და Kyalami 1985 – მაგრამ გამძლეობა და საწვავის ჭამა ჩემპიონობაზე ვეღარ გაუშვებდა წვიმის წვიმად. 1985-ის შემდეგ Lancia-მ Group C-ში წერტილი დასვა და სრული ძალით Delta Integrale-ის რალი პროგრამაზე გადაერთო.
შემორჩენილი ხმა
შედეგები თავდაყირა სულაც არ ყოფილა მაღალი, თუმცა LC2-მ დაამტკიცა, რომ პატარა იტალიური მოწარმემ Porsche-ს ტურბო ჰეგემონია შეუძლია შეაჭრტიოს – ეს გავლენას ახდენდა Lancia-ის შემდგომ პოლიტიკაზე ტურბოსა და აეროდინამიკაზე FIA-ის ახალ წესების ფარგლებში. დღეს გადარჩენილი შასები ისტორიულ რბოლებში ჩნდებიან, Martini შალის ფერი და Ferrari-ის ძრავის სადა ხმა კი მაყურებელს ჯერ კიდევ შოკოლადისფრად ახსენებს იმ წლებს.
English version
From 1983 to 1985, Lancia fielded the LC2, a purpose-built Group C prototype sportscar that raced Ferrari and Porsche for endurance-racing supremacy. Though brief, its campaign shaped the company’s last serious tilt at the FIA World Sport-Prototype Championship.
Competition Genesis
Lancia built the LC2 to satisfy Group C regulations, targeting the 24 Hours of Le Mans and the World Endurance Championship. Needing more power than the turbo Lancia twin-cam could deliver, Lancia partnered with Ferrari, adapting the 3.0-litre V8 from the 308 platform and adding twin KKK turbochargers to reach approximately 850 bhp in race trim. Martini Racing entered two chassis for the 1983 season and progressively fielded four cars through 1985.
Technical Makeup
A boxed-aluminum honeycomb monocoque provided stiffness and lightness, carrying massive rear-wheel-tyre stagger and narrow front wheels optimized for Le Mans circuits. A long, wedge-shaped fiberglass body minimised drag below the necessary cut-off speed of 347 km/h, with twin-plane rear wings generating downforce without Porsche’s heavier ground-effect skirts. Lancia engineers elected to drive the Hewland VG5 five-speed straight-cut gearbox directly off the rear of the engine, lowering weight but demanding careful cooling.
Racing Record
The LC2’s highlight came at the 1984 24 Hours of Le Mans, where the Lancia-Ferrari V8 qualified seventh and maintained lap-battle contention before turbo failure ended its run. Across three seasons, the team scored two podium finishes—Mosport 1983 and Kyalami 1985—yet reliability and fuel consumption derailed championship hopes. Retirement after 1985 shifted Lancia’s focus to the Delta Integrale rally program, ending Group C works participation.
Legacy
Although results were modest, the LC2 showed that a compact Italian manufacturer could challenge Porsche’s turbocharged hegemony, influencing later Lancia policies toward turbocharged engines and exploiting aerodynamics within FIA regulations. Today remaining chassis appear in historic races, celebrated for their Martini livery and Ferrari-engine soundtrack.
