Fiat 512
წარმოება: 1926–
1926 წელს, მილანის ავტოსალონზე, Fiat-მა ახალი 512 წარმოადგინა — ტემპერამენტული შუა კლასის ლიმუზინი, რომელიც ხანმოკლე 510-ის გვერდითი გზით შეცვალა. წარმადობის მიუხედავად, ერთ წელზე ნაკლები ჰქონდა; მაგრამ სწორედ ეს ავტომობილი გამოდგა წინასიგნალად, რომელიც უკეთეს დროს Fiat 525-ს ეღირსებოდა.
ისტორია
512 ააწყვეს მხოლოდ 1926 წელს და გააჩერეს, იმ დროს, როცა Turini ქარხანა პატარა 509-ზე გადადიოდა. ეს იყო უკანასკნელი, ვისაც სამათხიანი ორლიტრიანი ექვსბანზიანი ჰქონდა — 3,000-ზე ნაკლებია აწყობილი, სანამ ნომრებიანი 525-ის ჩარჩოს მოარგეს.
დიზაინი და ინჟინერია
მგძნობიარენი 510-ის 2,0-ლიტრიანს გაავრცობდნენა, ისე რომ 80 კმ/სთ კომფორტული გზაზე რთუება ბერდა. 4,8-მეტრიან სალონს 1,870 მმ მაღლა ამართული სახურავი ამშვენებდა, ხოლო ჰიდრავლიკური უკანა ტარკები 1926 წლისთვის მართლაც იშვიათი „ტრიუკია“. 1,720 კგ-იანი მონოლითი ხის-დისკიან ბორბლებსა და სამხედრო პროფილის რეზინეზე დარტყმს ვერაფერს უშვებს.
მემკვიდრეობა
დღეს Fiat 512-ს ძირითადად იტალიური კოლექციონერები და ვეტერანი რალისტები ინახავენ. რაოდენობა 50 ერთეულს სადღაც არ სცილდება. მოკლე სიცოცხლის მიუხედავად, იგი გვაჩვენებს, თუ როგორ იყო Fiat-ი უკვე παρზე გადასული: შემოსაზღვრული წრარიანი დიზაინი, მაგრამ უკვე თანამედროვე საწარმოების მგზნობარე ტემპით.
English version
Unveiled at the 1926 Milan Motor Show, the Fiat 512 replaced the short-lived 510 and offered refined mid-range luxury just before Fiat’s late-1920s range realignment. While production ended after barely a year, the 512 bridged two design eras and previewed features that would reappear in the larger 525.
History
Built only during the 1926 calendar year, the 512 filled the gap between Fiat’s small popolares and the imposing 520/521 models. Its arrival coincided with the final phase of overhead-valve six-cylinder design at the Turin works, after which Fiat shifted engineering focus to side-valve units and the compact 509. Fewer than 3,000 were made before tooling transferred to the more spacious 525 chassis introduced in 1928.
Design & Engineering
Engineers retained the 510’s 2-litre straight-six but enlarged engine mounts, allowing steady 80 km/h cruising on Italy’s new trunk roads. A 4,800 mm body rode on a ladder frame longer and stiffer than its predecessor, while hydraulic rear brakes—rare for the class—gave the 1,720 kg saloon secure retardation. The upright 1,870 mm roof and 1,670 mm track conveyed early-1920s elegance, with artillery wheels and removable wood-spoke rims reflecting craftsman techniques still common in Turin factories.
Legacy
Because production was so brief, surviving 512s today appear mainly in Italian collections and veteran rallies, prized for their transitional engine architecture and stylish if austere coachwork. The model’s fleeting existence makes it a footnote in Fiat family trees, yet its mixture of advanced braking and traditional aesthetics offers historians a snapshot of the marque’s rapid evolution toward integrated mass production in the late 1920s.
