Autobianchi Primula
1964 წლის ტურინის ავტოშოუზე წარდგენილი Autobianchi Primula ფიატის გამბედავი ექსპერიმენტი იყო: კომპაქტურ, ხელმისაწვდომ მანქანაში წინა ბორბლებისათვის გადაცემა განევრცოთ. წარმოება 1964-დან 1970-მდე გაგრძელდა და მომდევნო წლებში ყველა პატარა ფიატის მაგალითად იქცა.
ისტორია და მიზანი
ფიატმა Autobianchi ნაწილობრივ პრემიუმ მინი ბრენდად შექმნა, მაგრამ მთავარი მიზანი ის იყო, რომ ტექნიკური ინოვაციების ფარდული შეექმნა. Primula-ს პროექტით კომპანია უნდოდა დაემტკიცებინა, რომ ხერხემლური მელიერ ძრავა და წინა მოძრაობა საკმარის სივრცეს იძლევა, ავტომობილის გაზრდის გარეშე. რისკი Autobianchi-ის სახელით გადაიტანეს – მარკეტის რეაქცია შეემოწმებინათ და ტექნიკა დაენერგათ. ფარული ლაბორატორია სწორედ ამისთვის გააზავეს.
რევოლუციური ინჟინრერია
Primula იტალიის სერიულ წარმოებაში წესრიგს არღვევდა: ხერხემლური ოთხცილინდრიანი ძრავა განაწილებული წინა ბორბლებს ასრულებდა გვერდით მიმაგრებული კოლოფის მეშვეობით. ამან მთლიანი სიგრძე 150-200 მმ-ით შეამცირა და სალონში ბრტყელი იატაკი გამოიყვანა. შესაკრები იყო დამოუკიდებელი ოთხივე კუთხეში – წინ უთანაბრმა ლილვებითა და უკან ჩამოცურებული ხელშვიდებით დაფიქსირებული მკვდარი ბრიხით – ასეთი გაჯერებული სქემა სუპერმინის კლასში აუცილებლად არ ხვდებოდა.
კაროსერიები და ვერსიები
მყიდველს ელოდა ორი კარის ქარსედანი, ოთხი კარის სედანი და სამკარის კრისტალურად ჰაჩბეკი იმსები „Coupé“ – ყველა ერთ 2040 მმ ბაზაზე იჯდა და 1578 მმ სიგანეს იზიდავდა. აღნიშნული ზომები Fiat 850-ს კლასში იჯდა, მაგრამ შიგნით მნიშვნელოვნად უფრო სივრცეშია.
მემკვიდრეობა
მიუხედავად იმისა, რომ სულ დაახლოებით 75 000 ეგზემპლარი გამოვიდა, Primula-მ დაანახა ფიატს – ხერხემლური წინამძღოლი სისტემა საიმედოა და კომერციულად მყიდველობა. იგივე მექანიკური უჯრედი 1969 წლის Fiat 128-მ დაანერგა – წარმოების მასშტაბი გაიზარდა და ამ ოჯახმა ევროპის პირველ მინი-FWD ქატბელად იქცა.
English version
Introduced at the 1964 Turin Motor Show, the Autobianchi Primula was Fiat's bold test-bed for front-wheel-drive packaging in a compact, affordable package. Produced from 1964 to 1970, it became the template that would eventually inform every small Fiat that followed.
History & Purpose
Fiat created Autobianchi partly as a premium small-car brand, but also as a discreet laboratory for engineering experiments. With the Primula, the company wanted to prove that transverse-engine, front-drive layouts could deliver extra cabin space without enlarging the car. By farming the risk out to Autobianchi, Fiat could gauge market reaction and refine the concept before adopting the layout across its mainstream range.
Engineering Firsts
The Primula broke Italian mass-production convention: it used a transversely-mounted inline-four engine driving the front wheels through an end-on gearbox. That saved 150-200 mm of overall length and produced a flat floor in the passenger compartment. Suspension was independent all-round—unequal-length wishbones at the front and a dead axle located by trailing arms at the rear—an unusually sophisticated set-up for a supermini of the day.
Body & Variants
Buyers could choose between two-door and four-door saloons, plus a three-door coupé-like hatch marketed as the “Coupé.” All body styles sat on the same 2,040 mm wheel-base and shared the 1,578 mm width, making the Primula no wider than its rear-drive Fiat 850 contemporary yet markedly roomier inside.
Legacy
Although only about 75,000 Primulas were built, the project convinced Fiat that transverse FWD was both reliable and commercially viable. The mechanical package reappeared in 1969’s Fiat 128, which refined it at greater scale and became Europe’s first big-selling front-drive small family car.
